London Eye by night

Oko patrzy nawet nocą...

©©ovana

Rachmaninoff: Inside Out

Wieczór z London Philharmonic Orchestra z cyklu poświęconego Rachmaninowowi. Tymczasem na początek efektowna Uwertura koncertowa Szymanowskiego: emocje. Z czym mi się kojarzy temat przewodni tego utworu (charakterystyczna triola)? Rzecz napisana językiem na wskroś "międzynarodowym", bez cienia odwołań ludowych (jak zresztą wszystkie pozycje w efektownym programie wieczoru).

Potem Koncert fortepianowy Skriabina - wyciszyła mnie ta muzyka, choć wcale nie monotonna. Raczej zrównoważona, partia fortepianu niezwykle harmonijnie wpleciona w orkiestrę. Na bis jedno z preludiów Bacha: trzy plany głosowe w doskonałej równowadze, więc jest ona chyba zasługą pianisty.

Po przerwie I symfonia Rachmaninowa: defilada pomysłów muzycznych, a w czwartej części defilada faktyczna: triumfalny marsz z ostrym jak brzytwa werblem wojskowym. Bardzo obrazowa muzyka.

Mam wyrazy zazdrości dla waltorni i właściwie całej orkiestry. Nie zgodziło się raptem jedno pizzicato w 3. części symfonii. Barwa kwintetu może trochę zbyt mało wyrafinowana (najlepiej altówki), ale siedziałam na balkonie, więc mogła zawinić spora odległość.
Varia: że wchodzi się na salę z okryciem wierzchnim, to już wiedziałam z koncertów w Donostii. W Lon jest chyba jeszcze bardziej nieformalnie: obsługa w Martensach, a nawet w szortach :) , a w przerwie można nabyć lody w plastikowych pojemniczkach, roznoszone w koszu nawet po sali. Zarazem część foyer była dostępna tylko dla members, którzy mieli do dyspozycji własne stoliczki i wygodne fotele. Nie wiem, czy to nie różnicuje bardziej, niż odstawienie się do warszawskiej FN.

©©ovana

food at Brick Lane

Pchli targ pchlim targiem, ale największą radością tej niedzieli były zlokalizowane w pobliżu jadłodajnie. Pod jednym dachem cały świat kulinarny dostępny bez restauracyjnych ceregieli, w dzielnicy (jak doczytałam) od kilku wieków otwartej na imigrantów. Vide nazwy ulic w językach angielskim i bengali.

Krok dalej - meczet z nowoczesnym minaretem:

©©ovana

fish and chips

Bywalczyni okolicy poleciła. No i spróbować trzeba. Więc było jedzone:

Ponieważ pani wychowawczyni w podstawówce uczyła, żeby nie jeść z papieru (dziękuję!), to tutaj po wyjęciu z opakowania:

I cóż... Ryba dobra, ale nie ma porównania z tą z Donostii. Frytki jak frytki. Purée z zielonego groszku potrzebuje jakichś przypraw. Ale danie sycące, no i pierwsze doświadczenie z knajpą w GB za płoty (a i tak wzięte take away). Kto mnie zna, ten wie, jakie to dla mnie przeżycie!

©©ovana

Osterley & Grand Union Canal

Przy sprzyjającej jesiennej aurze odbyłam spacer (z przewodnikiem! w ręku...) w okolicach pewnego zachodniolondyńskiego parku. Że konie i krowy w parku? Nie ma sprawy! O szarych wiewiórkach nie wspominając...

A potem Grand Union Canal, który łącznie ma 220 km (!) oraz ciekawe miejsce Three Bridges, gdzie przecinają się linia kolejowa, zbudowany NAD nią kanał i poprowadzona NAD nim droga ruchu kołowego. Koncepcja z 1855 roku.

A potem już tylko uroki zachodu słońca przy nagle chłodniejącym wieczorze...

©©ovana

kobiecy Szekspir

Chciałam pójść na sztukę Szekspira w Londynie. Wypadło, że akurat na kobiecą inscenizację z obsadą multikulturową (gdyby jeszcze widownia była tak reprezentowana...). Ale krótko mówiąc: świetne, od układu sceny i widowni zaczynając, poprzez wyraziste kreacje sceniczne (na mnie szczególnie silne wrażenie zrobiły Afrobrytyjki i Azjatobrytyjka), na oprawie muzycznej (miejscami wykonywanej przez same aktorki) kończąc. Do zapamiętania: monolog Falstaffa o honorze.

To z próby:

źródło zdjęć

two royal cats

Drugi, listopadowy house-sitting w LON to już powrót w miejsce znane. Sprytniej dojeżdżam z lotniska, ogarniam system biletowy i dzięki temu unikam dramatycznych kosztów (teraz płacę za bilety po prostu drogo). Swoją drogą, system pay as you go jest genialny i najsprawiedliwszy - wymaga od pasażera tylko przytknięcia karty na początku i na końcu podróży. Wiem, żeby spodziewać się szeregowych domków z miniogródkiem z tyłu, które są prawdziwymi homes. Widzę, że stacja Covent Garden jest już czynna (miała być zamknięta do połowy listopada, więc wszystko zgodnie z harmonogramem, ale to zwraca uwagę osoby z kraju fuszerki). Zachwycam się licznymi przykładami mądrego zorganizowania życia społecznego - już na lotnisku, gdzie pasażerowie z e-paszportem są "naganiani" do stanowisk, żeby nie musieli stać cały dzień w ogonkach, poruszających się całkiem sprawnie. I to, że nie ma jadu, że przechodnie na ulicy tworzą wartość dodaną, a nie zbiór elektronów walencyjnych.

Cytat z wywiadu z autorem szeroko omawianej ostatnio książki:

Lewica walczy ze znanym złem, prawica stawia opór nieznanemu złu, które może być stworzone przez zmianę. Dlatego cokolwiek w jakimś kraju lewica proponuje, konserwatyści zawsze powtarzają, że rzeczywistość jest bardzo złożona, skutki uboczne przeważają nad zamierzonymi, że może być jeszcze gorzej i że „mądrość pokoleń”, która ukształtowała ludzkie społeczeństwa, jest głębsza, niż się wydaje, a dążąca do zmiany lewica to banda aroganckich, lekkomyślnych niszczycieli wielopokoleniowej spuścizny.

Być może dobre życie polega na zorganizowaniu się, zrównoważeniu: pracy z odpoczynkiem, kontaktów z bliskimi i przyjaciółmi z chwilami samotności, rozwoju z refleksją.

A i tak w dniu dzisiejszym pierwsze miejsce zajmuje home-made stek z sałatką z awokado. Bo najbardziej liczy się pełny brzuch ;)

©©ovana

flashes of life in London

"Moja" stacja metra - Bounds Green na linii Piccadilly:

Kampania społeczna w metrze. Były też plakaty z wierszykiem zachęcającym do brania butelki z wodą do metra, przyciszenia muzyki słuchanej na słuchawkach, zwracania uwagi na osoby mające trudność z wyjściem z pociągu...

Demonstracja przeciw torysom, wojnom, cięciom nakładów na edukację i służbę zdrowia, kryzysowi...

Pojemniki z darmowymi gazetami dla społeczności nieangielskojęzycznych i imigranckich (bez chińskich, dostępnych osobno w Chinatown):

Chinatown trochę mnie rozczarowało: kilka ulic, na których wyłącznie knajpy i ze dwa sklepy z chińską żywnością. Dzielnica na pewno żyje, bo ma swoją prasę i można zauważyć liczne odręczne ogłoszenia po chińsku, ale bardziej "chińskie" wydawały mi się bazares orientales (czyli sklepy ze wszystkim) w Hiszpanii. Chociaż ta brama mówi sama za siebie: mieszkańcy odgradzają się od świata zewnętrznego.

Natknęłam się też na niedawno wybudowany (2012) pomnik poświęcony pamięci lotników z okresu II wojny światowej:

...oraz uczestniczyłam w koncercie alter egos chłopców z Liverpoolu na Trafalgar Square. Hey Jude śpiewała cała widownia (czysto!).

No i jeszcze londyński Hyde Park z trawą w kratkę:

©©ovana

Greenwich

W niedzielę odbyłam bardzo sympatyczną wycieczkę do Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego w Greenwich. Byłam na równiku, chciałam stanąć i na południku zerowym (Prime Longitude). Panuje tam atmosfera piknikowo-parkowa z wielkim miastem w tle:

Statek admirała Nelsona, zwycięzcy w bitwie pod Trafalgar, w butelce:

 Zegar 24-godzinny:

Wzorce anglosaskich jednostek długości:

Południk zerowy - ten właściwy - nie imponuje (zdjęcie poniżej), dlatego dla turystów przygotowano rzecz bardziej okazałą, ale niestety 70 m od zerowej długości (zdradza to GPS).

W parku Królewskiej Akademii Morskiej odbywał się festiwal uliczny z bardzo sympatycznymi przedstawieniami i udziałem znamienitych gości. Beastology, beastology... / And now let's have a cup of tea:

A na terenie dawnych doków wybudowano kolejkę linową nad Tamizą:

©©ovana

not so classical views

Karuzela na południowym brzegu Tamizy:

Na ścianie w pobliżu stacji London Bridge Underground:

Na czcigodnym Trafalgar Square:

 ©©ovana